Het lamlendige van Botox!

Als men het over Botox heeft dan verwijst dat naar een zeer giftig eiwit dat op de zenuwcellen werkt. Rimpels die eveneens bij mensen op de zenuwen werken worden met hetzelfde kwaad bestreden. De stof verlamt de aangezichts-spieren voor een aantal maanden. Als je geluk hebt tenminste!
In ieder geval zie je de ergernis hierover voorlopig niet terug in je spiegelbeeld.
Wat voor effect sorteren deze speldenprikken op mentaal, emotioneel en fysiek niveau? Wat doet dat met je en wat voor veranderingen vinden er plaats in relatie tot de wereld om je heen?

‘Nou, haar gezicht sprak boekdelen, dat was niet mis te verstaan!’ Duidelijke taal wat expressieve gezichtsuitdrukkingen zeggen over de ware aard van emotionele gedachten. Sommige ‘gebotoxten’ lijken meer de taal te spreken van een stripboek. De tekst hangt als een donkere wolk boven het hoofd want van het gezicht valt het niet meer af te lezen.
Het eerste lachje van een baby wordt honderden keren voorgedaan door al die mensen die boven zijn hoofd hangen in de wieg. Zijn gezichtsveld is ermee bedekt. Niet alleen het kind groeit hiervan; degene wiens lach beantwoord wordt eveneens. Het mentale bestaansrecht hangt de vlag uit en roept verrukt: ‘Hij ziet me en ik zie het nu zelf ook!’
In precaire situaties waar de humor veelal een hoofdrol speelt, kost het heel wat moeite om het gezicht in de plooi te houden. Toch jammer dat Botox je beteugelt doordat je nu gelaten die dynamiek van je gezicht als verloren moet beschouwen omdat je de emoties glad hebt laten strijken.

Je neurologisch netwerk is plaatselijk overgeschakeld op zwakstroom en dat doet meer dan menigeen vermoedt. De intensiteit van intermenselijk contact vervlakt en brengt je op een dwaalspoor. Zoals in opvoedkundig opzicht. Eén blik van verstandhouding naar de kinderschare was al genoeg om zonder overbodige woorden datgene te duiden waar je ook maar beter geen woorden aan vuil moest maken. De gelaatsuitdrukking ondersteunde de vorsende oogopslag en de krachts-uitstraling bevestigde dat het ditmaal menens was.

De voortschrijdende technologie maakt van mensen robots.
In Dubbel Dubbelleven wordt frequent ingegaan op de steeds meer ver-robot-iserende maatschappij. De menselijke factor wordt herhaaldelijk buiten onze grenzen opgezocht wanneer een goed doel schuilt in de handeling om via een sms de geldstroom mobiel te maken. Een bezoek aan een eetgelegenheid laat zien dat menigeen zich dankbaar laat redden door de gezette toon van de telefoon. Ieder werkt de controle over zijn eigen netwerk in de hand omdat het hartelijke interactief samenzijn geen bereik meer heeft.

Het schijnt dat er zelfs Botox-party’s georganiseerd worden! Een ‘specialist’ komt op visite en prikkelt de aanwezigen die begiftigd zijn met de nodige rimpels op de ziel. Iedereen moet er aan geloven en aan het eind van de avond weten ze zeker dat ze Happy zijn.
Vooral met het feit dat iedereen met hetzelfde uitgestreken smoelwerk rondloopt. De lachspieren liggen slap van het lachen steil achterover en hebben het nakijken.
Toch is de pret van korte duur. Waarom?
Waarschijnlijk onbewust maar elke dag wordt de focus gericht op de angstige vraag: ‘Is het nog net zo strak en glad als gisteren?’ De aandacht en dus de energie vestigt zich in emotioneel opzicht op de uiterlijke vorm. De beweging in je natuurlijke levensproces is platgelegd. Dit bezwaar gaat verder dan de bijwerkingen die eveneens heftig kunnen zijn.
Mensen kunnen tekenen door de traumatische gebeurtenissen die een diep spoor van ellende hebben achtergelaten. Elke dag wordt een herkansing aangeboden om nieuwe inzichten een gezicht te geven. Miljarden cellen doen hun uiterste best om het mentale niveau op jouw teken de eerste stap te laten zetten tot herstel. Via de nodige emotionele verwerkingen vindt er uiteindelijk een berusting plaats op fysiek terrein. Dat proces krijg je niet voor een prikje cadeau; dat kost tijd en energie.

Heb je dat er niet voor over dan vormt Botox een uitkomst die zich keer op keer op gezette tijden in beeld laat brengen. Toch blijven je ogen bepalend voor datgene wat je wil zien. Die priemende blik kan je niet wegspuiten.
Durf je te leven met je rimpelige verleden en werk je er ondertussen aan?
Dan gun je jezelf het voordeel dat het lachen je niet is vergaan en dat je smakelijk met al je gezichts-spieren in een deuk kan liggen!