De onderste steen!

Waarom verstenen mensen? Ligt er een baksteen op de borstkas, in de maag of honderden kiezels verspreid in het lichaam? Wat als je besluit om de onderste steen boven te halen? Voel je dat je dan pas écht keihard onderuit gaat omdat je in een valkuil stapt? Een oplossing met een scherpe kanttekening!

Als Röntgenlaborante heb ik vaak met verbazing naar het scherm of foto’s gekeken hoe het toch mogelijk was dat mensen een karrenvracht aan stenen konden fabriceren. Gealarmeerd door fysieke pijn werd om verlichting gesmeekt. De innerlijke onrust en het gebrek aan gezonde slaap deed de zwaarmoedigheid diep verzonken optekenen in de aanblik van het lijf en oogleden. De ballast van weleer had zich samengeklonterd tot een meute van woedende betogers: ‘wij laten van ons horen omdat het opperhoofd met het hoofd in de wolken zit en niet luistert!’

Wat ligt hieraan ten grondslag en waarom heeft de ene mens daar wel last van en de andere schijnbaar niet?

Het is een complete utopie om er vanuit te willen gaan dat je in samenspraak met je omgeving één en dezelfde taal spreekt. De primitieve baby-basisklanken alleen al komen vervormd het gehoor binnen omdat de ontvanger met zijn eigen golflengte meestentijds van de zender is. Frustratie dringt door in het emotionele bewustzijn daarbij zijn eigen klankkleur te grabbel gooiend. Alle binnendringende zintuiglijke prikkels zoals woorden, beeld, gebaar, geluid, geuren etc. worden onderworpen aan een tribunaal met jou als voorzitter en hoofdcontroleur.

Wanneer mensen aanvoelen dat ze niet adequaat kunnen reageren dan parkeren ze de input en schuiven dat door naar de verschillende depots. De rijkdom van de taal bedient zich eeuwenlang van de waarheid tussen de regels door en schroomt niet om goede verstaanders te informeren. Historisch en immer actueel omdat we nog niet helemaal ver-robotiseerd zijn, dus: ‘ik kan mijn gal niet spugen want dan vergal ik mijn rust nog meer; ik zweer het je dat het me zwaar op de maag ligt; ik heb veel op mijn lever; ik heb mijn buik er vol van en kan het maar niet loslaten; ben er pisnijdig over!’

De mentale status is de hoofdsponsor van ons welbevinden! Het denkend brein staat niet op de loonlijst, al denkt ‘ie van wel omdat zijn grote mond reikt tot in de verre hoeken van ons bestaan. Een kakofonie van geluiden die een mens horendol maakt.

Uitstel van het nemen van verantwoordelijkheid kan júist getuigen van mentale kracht. Immers, als je op een diep niveau beseft dat je niet volledig tot je recht komt dan doe je er wijs aan om dit zo te laten. Wat je vaak ziet is dat de mens vanuit kromme gedachten zichzélf veroordeelt. Een hittepetit stemmetje hoog in de bol wat snerpend scandeert: ‘dat heb je weer niet goed gedaan, je laat over je heen lopen, je bent waardeloos!’

Die tegenstrijdigheid in het beoordelen van handelen eist zijn draaitol. De doorstroming van energie ondergaat een stroperigheid waar je systeem moeilijk mee wegkomt omdat je gevoel aan de zijlijn staat met de handen op de rug tegen de muur. Je hart verhardt en drukt zwaar op je gemoed. De longen moeten amechtig vechten om de lucht te verspreiden en leven in te blazen. Energie is warmte en wanneer het hoofd het zakelijk brein bestuurt dan blijft de samengeknepen warmte-energie als hitte de boel bestieren.

De organen gaan op noodrantsoen en de file van de ronkende niet vooruitkomende motoren komt op een gegeven moment zonder brandstof te zitten. ‘Ik voel me opgebrand, leeg, ik heb een burn-out volgens de dokter, ben zo moe, ja zelfs levensmoe!’ De afvalstoffen vergiftigen, hopen zich op en drogeren met hun dampen het brein nog meer. De smurrie droogt in door de verstopte verkalkte sprinkler-installatie terwijl ons leven gedragen wordt door het water; het grootste bestanddeel van ons lichaam! Hoe los je dit in vredesnaam op zonder de oorlog te verklaren aan jezelf?

Voor velen geldt: ‘nou, eenvoudigweg opereren, laseren, vergruizen die handel, weg ermee, klaar, geen zin in deze onzin!’ Prima oplossing! Soms kan je niet anders en de meesten willen daarna ook niet anders.

Voor sommigen: ‘ik kan er niet over uit dat ik geconfronteerd word met zoveel lichamelijk ongemak terwijl ik juist nú besloten heb om oude patronen uit de weg te ruimen en schoon schip wil maken!

Vaak onbewust zijn mensen huiverig om te gaan veranderen uit angst voor het ongewisse. De controle houdt stand. Men is bang dat de onderste steen boven komt voordat ‘ie gewicht verloren heeft. Hoe ellendig het leven ook was; ze waren ermee verstrengeld en dat hield ze in de greep op de bodem van hun bestaan maar de waarheid hebben ze altijd geweten.

Wanneer je kloek besluit om mentaal bewustzijn te integreren dan wordt je systeem vanuit je gevoel in de overgave-modus gezet. Je wordt soms pijnlijk herinnerd aan je haperingen, de realiteit van de mensen om je heen, wereldse manipulaties en voor die inzichten moet je nog dankbaar zijn ook! Vervolgens worden blikken verwerkingen en uitwerkingen opengetrokken waarvan je het bestaan niet kon bevroeden. De vermoeidheid over opgedane inzichten en vooral het erkennen ervan kent zijn weerga niet. De stekker wordt er bij tijd en wijle uitgetrokken al of niet vrijwillig maar plat ga je! Je lichaam zwelt op, houdt vocht vast om die vrijkomende gifstoffen ruim sop te geven waar ze in gaar kunnen koken. Het opschoningsproces schiet niet op met een kleutergietertje, daar heb je een hogedrukspuit onder aanvoering van je mentale kracht voor nodig. Je weegschaal is de enige die er vrolijk onder gebukt gaat en zich gewichtig voelt.

Opluchting vereist lucht; daar weten je darmen luidruchtig ruftend over mee te discussiëren. Je broekriem ziet het ook wat ruimer voor zich. Zomaar een douche van opgekropte tranen over ‘je ne sais quoi’. En alles wat je tot diep in de huid had laten doordringen perst zich een vluchtende weg naar de oppervlakte. De poriën kunnen bevolkt worden door puisterige pestkoppen uit slechte tijden die zich niet meer thuis voelen bij je. Gordelroos of psoriasis die hun territoriumdrift in stand konden houden door jouw verminderde weerstand en nu zonder weerstand door de krachtige mens massaal buiten gekieperd worden.

Het mentale bewustzijn gedijt op overgave, vertrouwen en geduld! Zware kost uit het verleden hoeft niet opgerakeld of opgetakeld te worden om tot oplossing en finale kwijting over te gaan. Zoals ik dat bijvoorbeeld in het PTSS traject en mental coaching ervaar, is een individuele aanpak het hoogste goed. Dat kan je niet veralgemeniseren in regeltjes en protocollen. Ieder mens bepaalt zelf wanneer en hoe hij instapt of hard wegrent.

Voel je niet bezwaard om de onderste steen op de bodem van je meer te laten rusten. Zolang je er zelf maar niet met je gedachten in gaat roeren. Blijf op je hoede dat omstanders niet ongevraagd steentjes in het water gaan gooien om je in beroering te brengen. Laten die zélf eerst maar eens gaan werken aan de troebele blik van hun waarnemingsvermogen!