Hardlopend doodlopend!

En weer viel het doek voor een renner nadat de gelopen race de laatste wedstrijd verloren had. Hoe dat kan? Een visie die wellicht voor velen het duister aantast!

Menigmaal heb ik mijn wenkbrauwen opgetrokken bij het gadeslaan van het joggende volk dat langs de weg en in het bos hun meters voort-sjokten. Het lijvige lijf ving de klappen zo goed als kwaad op en de gehypnotiseerde blik deed een uitgeknepen citroen nog vrolijker kijken. Het percentage lopers dat niet met zichzelf op de loop gaat is miniem en als je dat durft waar te nemen dan valt dat gegeven alleen al van het gezicht af te lezen.

Maar wat ligt daaraan ten grondslag? Hoe bestaat het dat de ene persoon ontspannen en lichtvoetig over de streep gaat en de ander lijkbleek? Doet conditie ertoe, leeftijd, inzet, lichamelijke kwalen, emoties of medicatie? Wat gebeurt er überhaupt in het lichaam en waarom mag je niet generaliseren?

Ieder mens is een uniek wezen en voorzien van een barcode die jou toebehoort. Genoeg opdringerige ‘professionals’ die je niet terzijde staan maar je simpelweg aan de kant zetten omdat ze menen dat zij je wel even kunnen scannen. Vette slogans worden de ether ingebruld. Je móet sporten, kom op nou!, en de voedsel-en warenwet wordt eveneens met rasse schreden op te dure sportschoenen betreden. Na de hausse aanmeldingen op de sportschool beseffen velen dat ze toch niet zo op goede voet staan met zichzelf en haken af. En daar ligt de crux!

Het gros van de mensen zwerft rond in de emotie-laag van hun systeem. Vanuit denken, piekerige gedachten wordt het leven aangestuurd. Als ze hun gevoel vanuit het mentale ‘betere weten’ zouden volgen dan lieten ze zich niet van de wijs brengen door invloeden van buitenaf of hun eigen gedachtenkronkels die maar al te opdringerig kunnen zijn. Het lichaam vertegenwoordigt voor velen de loden last van wat zich op emotioneel en mentaal niveau gemanifesteerd heeft. Op een gegeven moment leggen ze ook het loodje er bij neer!

Tijdens inspanning wordt het hele systeem in een stroomversnelling gebracht. De hijgende adem moet de zuurstof voor de organen in rapper tempo rondpompen en rent erachter aan omdat ‘ie het niet bij kan houden. Een geoefende blije loper heeft dat al tig maal meegemaakt en zijn celgeheugen herinnert hem er vrolijk aan dat er iets moois in aantocht is. Het euforische vrije gevoel wordt als een liefdevolle mantra ontvangen, zet lichaam en geest in een ander licht en smeekt om verlenging. Elke dag weer! Het deugt en het doet deugd totdat er een kink in de kabel komt.

‘Vroeger heb ik veel gelopen maar nu heb ik er geen tijd meer voor!’ ‘Ik kreeg ineens last van mijn knieën en toen moest ik ermee stoppen van de dokter!’ ‘Ach, weet je, je wordt ook een dagje ouder!’ Men is zich vaak niet bewust van het feit dat zogenaamde smoesjes puur intuïtieve juiste beslissingen zijn. Alles valt of staat letterlijk en figuurlijk met de meest zuivere beweegredenen om te sporten. In het hoofdstuk: Wat beweegt je om te bewegen? uit mijn boek Dubbel Dubbelleven ga ik daar dieper op in.
Een valse instelling betekent een valse start!

In het systeem loopt naast de inspanning eveneens de spanning op. De temperatuur en de druk stijgt gelijk een snelkookpan en je hersenpan bereikt zijn kookpunt. Rood-paars uitgeslagen hoofden met poriën die amechtig proberen om de overloop aan zweetsecretie te lozen. Ondertussen voeren de gedachten een mediagevecht van jewelste om de meeste aandacht. ‘Als ik dat punt bereikt heb dan vind ik het pas genoeg!’ ‘Ik ben geen loser, ik ben een doorzetter en dat ben ik verplicht aan mezelf!’ ‘Het geeft me een goed gevoel om bij de sportieve generatie te horen en te laten zien dat ik echt wel zorg draag voor mijn lijf en leden!’

Met de finish in zicht is het loslaten van de spanning nabij. De ontspanning hoort de (kerk)klokken al luiden en dat gegeven slaat in als een bom. Het hogedrukgebied verandert in een lagedrukgebied en dat leidt onherroepelijk tot een knetterend onweer! Die sensatie sijpelt door in het bewustzijn en dan slaat de ‘schrik om het hart’. De berichtgeving geeft storing omdat het niet meer weet welke kant het opgaat. Het is geen sinecure om erop te vertrouwen dat je welzijn in handen ligt in een energievorm die niet te bevatten valt. Bij traumatische ervaringen is de rustige aanwezigheid van omstanders van cruciaal belang om de kortsluiting uit te sluiten. Uitwerking en verwerking van de spanning doet velen tollen op hun benen omdat de energiehuishouding buiten zijn boekje is gegaan en de reset-knop je bewust doet zijn van de aanwezige turbulentie die juist nú de mogelijkheid aangrijpt om de balans te hervinden.

In het dagelijks leven rennen velen voor hun leven! Ze gunnen zichzelf niet de tijd om spanning de aftocht te laten blazen. Laat staan dat er een bewustzijn aan gekoppeld is om oud zeer overboord te kieperen en je verantwoordelijkheid op te eisen. Als vervorming zoekt men zelfs nieuwe spanningen op; je blijft dus hangen in die emotie-laag en je mentaliteit doet er het zwijgen toe. De snelste verbindingen vliegen in de lucht of ondergronds. Als mens moet je een appèl op je bewustwording doen om stevig geaard te zijn waardoor spanning afvloeit en het hoofd koel blijft. En daar heb je een pas op de plaats voor nodig!Inzicht krijgt een gezicht!

Geen enkel mens heeft het recht om voor jou in te vullen welke weg je kiest. Die zelfverkozen snelweg kan aan het eind een doodlopende weg zijn. Zolang je het leven in full speed als een zege beschouwt moet je ook incalculeren dat het kan leiden tot de laatste zegen!