Déjà Vu!

Het zal niet veel mensen ontgaan zijn dat er behoorlijke commotie is ontstaan omtrent de werkverhoudingen tussen artsen van het Vu medisch centrum. Inhoudelijk wat de ‘poppetjes’ betreft; dat laat ik buiten beschouwing. Het is veel interessanter om inzicht te geven over wat er achter de schermen gebeurt. Wat voor impact heeft deze situatie op de betrokken personen, de patiënten en niet te vergeten de rest van Nederland? Wat maakt het los?

En weer komt het celgeheugen om de hoek kijken! Het menselijk systeem -alles op mentaal, emotioneel en fysiek niveau- reageert op datgene wat al eerder aan bod is gekomen. De lichaamscellen roepen in koor om het hardst: ‘dit hebben we al eens eerder gezien’ en de valse start is begonnen. In Dubbel Dubbelleven staat uitvoerig beschreven dat er een grove indeling gemaakt kan worden van de verschillende gevoelsniveaus waar mensen zich op bevinden. Een gevoelsniveau vertegenwoordigt de mate waarin iemand het vermogen heeft om zich te verplaatsen, in te leven, in het gevoel van een ander. Dat zogenaamde empathisch aspect verschilt van mens tot mens. Hoe groter het inlevingsvermogen, des te groter is de verantwoording om daarnaar te leven, als je tenminste niet in een innerlijk conflict verzeild wil raken. Wat mensen ook zeggen: ‘het knaagt aan me dat ik dat gedaan heb; ik moet er iets mee’. Of: ‘ik kan het niet maken om het anders te doen, dat voelt niet goed’.

Communicatie is het allerbelangrijkste wat er speelt tussen mensen. Was het maar een speelse aangelegenheid; dan was het leven voor velen een kinderspel. Zoals de kinderen in hun jeugd op doorreis naar de vakantiebestemming op een camping in Frankrijk beleefden. Een simpele bal zorgde ervoor dat kinderen van meerdere nationaliteiten dezelfde taal spraken. Wars van enige bijgedachten waren ze binnen een kwartier ‘vrienden voor het leven’ en die eenvoud van genieten in het moment ontroerde me altijd.

Een gevoelsmens wordt het meest geraakt door gebeurtenissen die zijn goede bedoelingen ter discussie stellen. Als je altijd de inténtie hebt om naar eer en geweten te handelen naar datgene wat op dat moment het beste is, dan snijdt het als een kerf op je ziel wanneer een ander dat verwerpt. Een weinig empathisch mens haalt zijn schouders op, ontlaadt zich door een scheldpartij en struint vrolijk verder terwijl een ander er compleet aan onderdoor gaat, er niet van kan slapen en malend in zijn hoofd staat te tollen op zijn benen. Zijn aard om te willen vertrouwen op de rechtschapenheid van de mens heeft geen gegronde redenen meer. In die status-quo waarbij een individu zó onderuit gehaald wordt waardoor zijn energie los van de grond zweeft en hij dus niet verankerd staat, is het bijna een onmogelijke opgave om de realiteit en dus datgene wat er wérkelijk speelt, te kunnen zien. De energie blijft hangen, kan niet afgevoerd worden en neemt in zijn slipstream  naar boven een boel emoties mee. Vind je het dan vreemd dat er altijd sprake is van ‘hoogoplopende ruzies’? Zolang men niet bij zinnen is, is het ook niet zinvol om te communiceren want er is geen sprake van uitwisseling die een gemeenschappelijk karakter draagt.
De mentale dreun is de eerste directe die binnenkomt! Als ‘waardeloos’ mens word je aan de kant gezet. Je doet er niet meer toe; ‘wat kom je hier doen, ga weg want we hebben je niet meer nodig’. Als je je jaren ingezet hebt voor een bedrijf, Ziekenhuis, gezin, medemens en je wordt juíst afgerekend op die kwaliteiten die het menszijn het hoogst in het vaandel droegen, dan ben je nergens meer als je dat niet in het correcte perspectief kan loskoppelen. Een gevoelsmens heeft dat besef, dat weten in zich maar het vereist de nodige moed om te erkennen dat je alleen op jezelf kan vertrouwen.

Verstoorde werkverhoudingen binnen een organisatie die zich bij uitstek leent om de medemenselijkheid te laten gelden gaan compleet de mist in als die doelstelling getorpedeerd wordt door egobelangen. Die incompetente waas voor ogen zorgt ervoor dat patiënten het ook niet meer zien zitten. Angst verbreekt de dunne draad waar kwetsbare mensen zich aan vastgeklampt hebben en het genezingsproces stokt. Het is de wereld op zijn kop wanneer patiënten onderling een behandelplan toepassen om de genegenheid van hun arts te winnen. De duidelijk waarneembare onvrede van een arts kon niet verhoeden dat het van het gezicht afspatte. ‘Ik maak altijd maar een grapje, dan ontdooit ze misschien’, opperde een man. De agitatie uitte zich in een gebiedende wijs om de man een spreekverbod op te leggen toen hij het waagde om tussen twee ademteugen door een vraag te stellen. Kom er maar eens bij om in die situatie de kracht op te pakken om jóuw stem te laten gelden en te beseffen dat die gemoedsgesteldheid niets met jou van doen heeft. Schermutselingen als in het Vu medisch centrum rakelt die oude pijn weer op en verspreidt zich als een woekerend virus over het land want iedereen heeft zo zijn ervaringen.

Als je als arts, als mens, je patiënten altijd het bekijken waard hebt gevonden door je onverdeelde aandacht en medeleven, dan ben je het ook aan jezélf en aan je dierbare patiënten verplicht om storende vals-spelende factoren uit je omgeving voor gezíen te houden!