Weten gaat vreten!

‘Ik kan er niets aan doen maar het vreet aan me!’; een veelvuldig gehanteerde uitspraak. Welke vernietigende uitwerking heeft dat in relatie tot je lijf en emoties maar bovenal, wat kan je er wél aan doen?

Helaas wordt men zich pas bewust van een beïnvloeding uit de omgeving wanneer een emotie of lichamelijke uiting zichtbaar wordt. Je ziet iets en het raakt je; je staat ter discussie en het raakt je; je leest een onderwerp en het raakt je. Dat je in eerste instantie op mentaal niveau getriggerd bent ontgaat je volkomen want in de uiterlijke vorm is het de emotionéle lading die het hoogste woord voert!

Emoties hebben tekst te over! Ellenlange gesprekken die in je hoofd rondspoken en allemaal staan te dringen om voorrang. Het wil gehoord worden maar vindt geen luister omdat jij die stap niet maakt. In conflicten met mensen trap je in de valkuil om jezelf er in mee te laten slepen. Hoe? De onmogelijkheid van de ander om de redelijkheid en billijkheid in te zien voelt als een brevet van onvermogen naar jezelf toe want: ‘het lukt me maar niet om tot die ander door te dringen!’ Amechtig probeer je dat te forceren door stemverheffing en de spanning stijgt tot horendol-hoogte.

De grond wordt onder je voeten weggemaaid, de energiedoorstroming jaagt omhoog tot het kookpunt omdat je niet de noodzakelijke afvloeiingsregelingen hebt getroffen. Gevolg? Hoofdzakelijk hoofdpijn, slechter zien, kiespijn, pijn tussen de schouderbladen, misselijk, buikpijn, rugpijn, botontkalking, spontaan vallen en moeizaam opstaan enzovoort.

En welke inventieve manieren verzinnen mensen om van dat akelige gevoel af te komen? Ze praten ín zichzelf maar niet mét zichzelf! Nee, daar hebben ze andere kanalen voor. Ze laten zich vrolijk digitaal ‘face-booken’ omdat stapels negatieve gedachten de spiegeling laat vertroebelen van het ware gezicht.

Wanneer mensen in emoties blijven hangen dan kunnen ze zichzelf niet in de ogen kijken en trekken gelijksoortigen aan. De gemene deler zou het leed moeten verzachten maar doet dat niet. Fascinerend om waar te nemen dat die conversaties slechts éénakters zijn! De ingekleurde verhalen hebben als enige overeenkomst dat ze allemaal buiten de lijntjes zijn uitgeschoten. Het ‘is’ is niet tot ‘was’-dom gekomen! Jazeker lijkt er in het moment sprake te zijn van een gedeelde smart maar daarna komt de uitwerking in het kwadraat  die je compleet terugwerpt op jezelf. Dus wat doen mensen? Die slaan nog meer op de vlucht!

De toevlucht wordt genomen naar andere vervormingen, zoals overmatig drinken, vrijelijk verkrijgbare medicijnen want dat lijkt dan minder ernstig, pathologisch koopgedrag, gokken wat vergoelijkt wordt door de opmerking dat men wel eens een ‘gokje’ waagt, vreetbuien waarbij de moessonregens zelfs verdrogen.

Datgene wat aan je vreet is de onmacht gefiatteerd vanuit je eigen wil om maar niet de verantwoordelijkheid op te pakken voor datgene wat besloten ligt te wachten in het mentale weten. ‘Ik wíst het’, zeggen mensen vaak als het over een ander gaat maar wat ze zelf ooit hebben verankerd laten ze op de bodem liggen. De pijn van de ziels-ongelukkige wordt verdoofd door inname van ingrediënten die nog zwaarder op de maag komen te liggen. Daar helpt geen maagverkleining bij!

De unieke golflengte waarop jij je beweegt schommelt wispelturig wanneer je anderen de kans biedt om er tegenaan te stoten. Je kunt je met niemand vergelijken, je eigen gelijk luistert nauw! Niemand kan je begrijpen als je geen grip hebt op jezelf!

Heel wat mensen leiden een Dubbelleven en dat leven hakt er dubbel zo hard in omdat je dat weet! En dat vreet! Dag na dag, jaar na jaar. Zolang er afleiding, verleiding is, wordt dat besef ondergedompeld en gedrogeerd maar ieder moment ligt er een kans op de loer om open te barsten zodra de weerstand afgebrokkeld is. Wanneer dat gebeurt?

Daar kan een min of meer traumatische gebeurtenis aan vooraf gegaan zijn. Een overlijden, scheiding, faillissement, ziekte, maatschappelijke besluiten, de geboorte van een kind, ja zelfs een onterechte bekeuring kan de gemoederen flink opschudden en een zogenaamde legitieme reden vertegenwoordigen om het aangevreten weten te voelen. Elementen die jou als persoon onrecht aandoen maar gek genoeg voor velen; ook de positieve handelingen of gebeurtenissen die je doen beseffen hoe adequaat je gehandeld hebt conform je weten kunnen een rollercoaster aan reacties losweken. Dat heeft echter een andere lading en valt buiten deze beschouwing.

Als je beter weet dan besef je pas dat niemand het beter kan weten dan jijzelf!

Men is geneigd om waarheden vaak net zo lang in het ongewisse te houden totdat ze er niet meer omheen kunnen. Keiharde bewijzen, bevestigingen als onnodige toegift voordat iemand toegeeft. Die afhankelijkheid moet je niet meer willen! Dat krijgt een vervolg. En geeft voor velen een eenzaam gevoel hetgeen niet meer is dan een nutteloze gedachte.

Het houdt tevens in dat je respecteert en accepteert dat het eenieder vrij staat om te handelen naar dat weten wat die persoon het beste voorkomt. Als opvoeder heb je de taak om vanuit je levenservaring een voorbeeldfunctie te hanteren, grenzen te stellen vanuit gegronde redenen zonder daar expliciet over te zijn.

Het Weten gaat vreten bij mensen die hoog op de gevoels-ladder staan! De enige graadmeter vormt je innerlijke rust in alle handelingen die je verricht of besluit om die juist níet te verrichten. Het erkennen van de waarheid kan ook inhouden dat je het daarbij moet laten. De kracht achter de woorden, de uitstraling en de toonzetting zet iedereen in beweging die zich daar op dat moment toe geroepen voelt.

Dan pas krijgt de uitspraak: ‘ik kan er niets aan doen maar het vreet aan me’ een andere betekenis omdat je bewúst alles doet door er níets aan te doen. Je weten wordt niet meer aangevreten en de honger naar erkenning  heeft spontaan zijn trek verloren!