Oorlog in vredesnaam!

De vliegtuigcrash van vlucht MH17 sloeg in als een bom!
Welk landelijk effect sorteert dat op energetisch niveau en hoe komen de reddingswerkings-mechanismen van een mens het beste tot hun recht?

Angst voor de angst om de controle te verliezen geldt als een van de meest héftige emoties waaraan de mens blootgesteld kan worden. Je legt je leven in handen van personen die je niet eens kent en je systeem weet maar al te goed hoe stuurloos het voelde wanneer zelfs bekénden de leiding overnamen in je bestaan. Je moet je eraan overgeven en bij sommigen is het maag-darmkanaal de enige die daar gehoor aan geeft.

Een verwoede poging om overprikkeling van energie te voorkomen die al in de lucht hangt voordat het vliegtuig opstijgt vindt zijn weg in dankbare verdovingen. Angst heet dan ineens reisziekte maar ook alcohol doet de gemoederen sussen. Zo ook koptelefoons om het opdringende geluid tussen de oren te laten overstemmen en niet te vergeten cynische humor! Lachen doet de kiezen op elkaar voor een moment ontspannen.

Wie heeft tussen de gewone, gezonde spanning een realistisch voorgevoel gehad? Evenzo mensen die bij toeval? op het laatst een andere vluchtkeuze maakten of moesten maken? Het zal je hele leven bij blijven dat deze mogelijke ontsnapping voorbij het alledaagse leven is!

Het laat niemand onberoerd. De mate waarin die turbulentie plaatsvindt schiet bij velen alle kanten op en dat smeekt om een realiteitsbesef. De enige zuivere bron waaruit je kan putten is je eigen waarneming! Wat wil ik voor wáár aannemen? Bij menigeen zakt de grond onder de voeten weg, de emoties vieren hoogtij en missen het relativeringsvermogen omdat de energie hoofd-zakelijk aanwezig is.

Fragiele beschavingselementen lossen door de verhitte discussies op en donkere gedachten drijven het doemscenario tot ongekende hoogte. In één keer worden diep verborgen frustraties eruptief als kolkende lava uitgespuwd over onnozele akkers.
Het is oorlog in het systeem!
Haat, wrok, complottheorieën; alle wraakzuchtige poriën eigenen zich het groene licht toe omdat door de spanning de rode waas voor de ogen het zicht troebleert. Men wil ten strijde gaan terwijl ze zich niet in de loopgraven bevinden.

Hoe zuiver is deze reactie? Het gevecht neemt een vlucht omdat het systeem bezoedeld is met hun eigen gewaarwording vanuit het celgeheugen. Lichaamscellen vernieuwen zich maar de herinnering blijft! Gebeurtenissen met een ogenschijnlijk eenzelfde energetische lading worden gekoppeld. Het systeem reageert overeenkomstig en slaat weer op tilt omdat de verwerking geen noodzakelijke uitwerking gegund was.

Die associatie biedt velen een moment van troost, een mogelijkheid om ook mede te leven. Tekenend hiervoor was de vraagstelling van een journalist aan een belangstellende langs de eindeloze rouwstoet van volgauto’s. ‘Waarom staat u hier?’ ‘Nieuwsgierig, eerlijk gezegd want het is toch een andere beleving dan voor de TV thuis!’ Het positieve aspect was de vaststelling dat de eerlijkheid hem geboden had. Of ‘ik heb nog niet zolang geleden mijn man en mijn zus verloren, ik weet wat ze doormaken!’

Dat weet men niet, dat kan men niet weten! Ieder mens is uniek en maakt bovendien elke dag de keuze welke gedachten de boventoon voeren terwijl het gevoel, het weten al of niet op een zijspoor wordt gezet. Onverwerkte emoties en verdriet hoeven echter geen belemmering te vormen om deel te nemen aan dat omvangrijke helings-proces. Steun en troost, een luisterend oor, oog en praktische hulpdiensten hebben een enorm bereik. Weldoen geeft voldoening en kan mensen weer zo goed als kwaad redelijk op de been helpen.

Uiteindelijk blijft het een individueel proces waarin de stilte tot èchte bezinning komt! Daar heb je leiderschap voor nodig en die mentale kracht opent zijn deuren als je de code durft in te toetsen. De ene mens weet zich nog goed te herinneren waar het verborgen lag en de andere wil niet weten waar ‘ie het zoeken moet. En daar moet iedereen vrede mee hebben! Vecht je eigen oorlog uit wanneer je dat moeilijk kunt verkroppen. Dát is mededogen en respect in optima forma omdat je vertrekt vanuit een persoonlijke mentaliteit die het mentale draagt en niet verstoord wordt door emotionele wirwar. Daarmee doe je recht aan de slachtoffers en hun nabestaanden!

Rechtelijke macht is geen equivalent van rechtelijke kracht! Er is moed en onverstoorbaarheid vereist om de kracht toe te passen recht te doen aan datgene wat helder voor de geest komt. Je niet laten afleiden door het onvermogen van anderen die hun vervormingen in beeld, geluid en tekst op je afvuren.

Innerlijke rust is de énige peiler waar een gevoelsmens patent op wenst!
Miljarden celkern-kelen volgen dezelfde golflengte waarin jij als initiatiefnemer het woord durft te nemen:
In vredesnaam géén oorlog!